من که تا اوج رفته بودم،من که به قاف رسیده بودم،

من که از همه ی پلها گذشته بودم و آب تمامی چشمه ها را نوشیده بودم

و می خواستم بروم به آسمانها...

و تو ،

در آخرین لحظه مرا در آسمان پیدا کردی و من تو را

و تو،

در آخرین لحظه آمدی و ربودی قلبم را ، عقلم را

عشقم را

و ایمانم را

و انگار تو هم قصد رفتن داشتی و چشمانم فواره ی التماس شد .

و تو ماندی و این آغاز عشقمان بود...

و من سوختم و تو پیروز میدان بودی

و من خاکستر شدم و تو مسرور بودی

و من از آسمانها سقوط کردم و بر بام دلت افتادم

و مست شدم از بوی عشقت و از نگاه معصومت

و تو خیره به چشمانم و من خیس از شرم،خیس از عشق...

به راستی می دانم

در آن روز انسانها به ما خندیدند و فرشتگان و خدا،

و تو زیبا ترین شدی،برای من و برای فرشتگان،

و من عاشق ترین شدم برای تو و فقط برای تو

ای عشق می خواهمت با تمام دلم و با تمام عنصرهای وجودم،

و تا ابد در آن سقوط شیرین زندگی ام خواهم ماند

تمام شد!!!

باید تموم میشد وگرنه من تموم می شدم!

امروز آغازی نو

قبل از روز نو

امروز کلی قول دادم به خودم! به قول دکتر: هزار وعده خوبان همش وفا بکند!!!!!!!(چقدر خودمو تحویل میگیرم!!!!!!!)

و من با تمام وجودم سرگردانی رو پس زدم. میخوام به همه قولهام عمل کنم، زندگی کنم به جای زنده بودن!

 من خودمو آسون به دست نیاوردم که حالا آسون از دستش بدم!!

بهاره تا بهاره سال دیگه به خودش و همه اطرافیانش نشون میده که  هنوز همون دختری هست که فقط با خواستنش به

خواستش می رسه. من به اندازه کافی برای پرش بلند تر دورخیز کردم، الان میخوام بپرم،بلندتر،دور تر...

دعا میکنم برای خدا هم هنوز همون بهاره باشم ....همون بهاره ای که گمش کرده بودم و حالا پیداش ...

لا ییاس من روح الله الا القوم الکافرین

خدایا ...

...

...

گفتن باقیش دیگه لازم نیست.